کلینیک ارتوپدی فنی نام اوران








|
طرح Canadian این پروتز به گونه ای می باشد که ضمن ایجاد ثبات در مرحله ایستایی راه رفتن، اجازه فلکشن مفاصل ران و زانو را در مرحله نوسان فراهم می نماید. سوکت این پروتز توبروزیته ایسکیال را با هدف تحمل وزن کاملا در برگرفته و جهت ایجاد تعلیق مناسب تا ناحیه Iliac Crestامتداد می یابد و در سمت مقابل با هدف ایجاد ثبات داخلی –خارجی، لگن را در بر میگیرد. سوکت در انتهای تحتانی- قدامی خود، به مفصل ران پروتزی متصل می شود. به منظور جلوگیری از هایپراکستنشن در مفصل ران از یک بامپر در پشت مفصل استفاده می شود.
|
|
||
|
Transfemoral Prosthesis (Above Knee Prosthesis) این پروتز در آمپوتاسیون های بالای مفصل زانو به کار می رود. درمدلهای Modular Endoskeletal(قطعه قطعه) اجزای زیر به کار برده می شوند: o مجموعه پا –مچ پا o ساق پا o مفصل زانو o اداپتور چرخان به منظور تسهیل نشستن بیماران در فضاهای محدود مثل اتومبیل o سوکت و سیستم تعلیق o واحدTorque-Absorber ساق که جهت جذب ضربه و کاهش انتقال فشار به عضو قطع شده می باشد.
|
|
||
|
Knee Disarticulation Prosthesis
این پروتز در آمپوتاسیون های اندام تحتانی که در آنها مفصل زانو در محل سطوح مفصلی از یکدیگر جدا می شوند به کار می رود.
*در این پروتزها باید از مفصل زانوی چهار محوره استفاده نمود تا با قرارگیری مرکز چرخش آن بالای مفصل زانو آناتومیکی مشکل جلو آمدن پروتز در زمان نشستن را کاهش داد.
سایر قطعات این پروتز مشابه پروتز زیر زانو می باشند.
|
|
||
|
Transtibial Prosthesis (Below Knee Prosthesis) این پروتز در آمپوتاسیون های بالای سطح سایم و بویژه زمانی که حدود 5 سانتی متر یا بیشتر از طول استخوان تیبیا باقی مانده باشد به کار می رود. این پروتز دارای چهار بخش می باشد: o مجموعه پا –مچ پا o ساق پا o سوکت و سیستم تعلیق |
|
||
|
Partial Foot Prosthesis از این نوع پروتز در آمپوتاسیون های ناحیه پا استفاده می شود. عملکرد اصلی این نوع پروتز فراهم نمودن ظاهر طبیعی و مناسب برای پا پس از عمل قطع عضو می باشد. کمک به انجام حرکت Push-Offدر هنگام راه رفتن و نیز کمک به حفظ تعادل از کاربردهای دیگر این نوع پروتز می باشد. |
|
||
|
Shoulder Disarticulation Prosthesis and Forequarter Prosthesis این نوع پروتزها در آمپوتاسیون های سطح مفصل شانه مورد استفاده قرار می گیرند و اگرچه مدلهای فانکشنال این پروتزها موجود می باشند ولی بسیاری از بیماران از مدلهای زیبایی و استاتیک بهره می برند. اجزای این پروتز عبارتنداز: سوکت دارای فریم یا Capاحاطه کننده شانه،Shoulder Unit ، واحد آرنج (Elbow Unit)، سیستم تعلیق، سیستم کنترل _ که به دو شکل Electric-powered , Body-poweredمی تواند باشد_دست جایگزین (Terminal Device)، قطعات بازویی و ساعدی. |
|
||
|
Trans humeral Prosthesis (Above Elbow Prosthesis)
این پروتز در آمپوتاسیون های استخوان بازو به کار می رود و دارای اجزای زیر می باشد: o بخش بازویی، o واحد آرنج (Elbow Unit) o بخش ساعدی، o دست جایگزین |
|
||
|
Trans radial Prosthesis (Below Elbow Prosthesis)
این پروتز در آمپوتاسیون های سطح ساعد دست به کار می رود و دارای اجزای زیر می باشد: دست جایگزین یا Terminal Device، واحد مچ دست (Wrist Unit)، سوکت مفصل آرنج، سیستم تعلیق (suspension)، سیستم کنترل که به دو شکل می باشد یکی با نیروی بدنی بیمار (Body Powered)و یا با نیروی یک منبع خارجی (Externally Powered)
|
|
||
|
Partial Hand Prosthesis
این پروتز به منظور ایجاد یک ظاهر طبیعی برای دست و محافظت از قسمتهای حساس و شکننده پوست مثل نقاطی که دارای پیوند پوستی باشند و نیز به منظور بهبود عمل Grasp(گرفتن) در دست به کار می روند. |
|
قطع عضو زیر زانو یکی از شایعترین قطع عضوهایی است که اتفاق می افتد. بیشترین دلیل این قطع عضو در کشورهای پیشرفته بیماریهای عروقی نظیر درگیری عروق محیطی ( PVD) ، دیابت، تروما و سایر علل می باشد. در کشورهای کمتر توسعه یافته معمولا جنگ و تروما ناشی از تصادفات معمولا شایعترین دلیل قطع عضو است.
به طور معمول زمان گرفتن اولین پروتز تقریبا 30 روز پس از عمل جراحی است. یعنی تقریبا زمانی که زخم ناشی از جراحی جوش خورده باشد و استمپ شکل اولیه خود را پیدا کرده باشد. برای آماده شدن استمپ جهت استفاده از پروتز کارهای خاصی صورت می پذیرد. به غیر از فیزیوتراپی که توسط فیزیوتراپیست بر روی اندام صورت می گیرد استفاده از پایلون گچی ( پای گچی ) از اولیه ترین و موثرترین اقدامات آماده سازی استمپ است. در سالهای اخیر پایلونهای پنو ماتیک نیز ساخته شده اند که توسط فشار هوا حجم و شکل استمپ را کنترل می نمایند.
غیر از این اعمالی نظیر گذاشتن حنا، ضربه زدن با انتهای استمپ در ظرفی از شن نرم، بانداژ نمودن استمپ با باند الاستیک در آماده سازی استمپ بسیار موثر است. استفاده از پروتز زیر زانو به عوامل زیادی بستگی دارد :
1- روحیه فرد قطع عضو شده
2- طول استمپ ( هر چه مناسب تر باشد کنترل پروتز بهتر صورت می گیرد.)
3- شکل استمپ
4- نداشتن زخم یا نقطه دردناک در استمپ
5- قوی بودن عضلات باقیمانده
6- میزان فعالیت فرد قطع عضو شده
7- نوع پروتز
8- وزن پروتز
9- پنجه پروتز
پروتز زیر زانوی معمولی یا پدیلنی از سه قسمت تشکیل شده است. اول سوکت ، دوم فیلر ( پدیلن ) و سوم پنجه پروتز . ابتدا از استمپ ( باقیمانده عضو قطع شده ) قالبگیری می شود و سپس بعد از انجام عملیات فنی بر روی آن یک پوسته از جنس رزین ( با تنوع گوناگون ) جهت استمپ ساخته می شود که به آن سوکت می گویند.سوکت مهمترین قسمت یک پروتز است. فاصله بین سوکت تا زمین توسط یک پر کننده یا اصطلاحا فیلر که از جنس پدیلن ( نوع خاصی از انواع فوم ها )، یک مچ چوبی و در انتها یک پنجه پروتز کامل می شود و شخض پس از تکمیل پروتز قادر به راه رفتن خواهد بود.
1- ارزان 2 – سبک 3- ساختار مقاوم
- محدودیت در استفاده از پنجه های پیشرفته - دشوار بودن تنظیم قد بیمار و زوایای اندام
- محدودیت در تعمیر

یکی از مهمترین قسمت ها در پروتز بالای زانو و روی زانو مفصل پروتز است. در پروتز بالای زانو دو هدف اصلی مورد نظر است :
-نخست ثبات در ایستادن و راه رفتن
-دوم زیبایی راه رفتن
مفاصل پنوماتیک علاوه بر فنر در ساختار مفصل از یک پیستون هوا نیز بهره می برد. به علت خاصیت هوا به عنوان یک سیال حرکات مفصل به صورت نرمتر انجام می شود. وجود پیستون هوا در این مفاصل باعث می شود که باز و بسته شدن فنر موجود در مفصل طبق خاصیت Damping سیال ( هوا ) عمل نماید. مفاصل پنوماتیک معمولا سبک ( نسبت به مفاصل هیدرولیک و هوشمند ) است و مفاصلی که برای ورزشکاران و سالمندان اکتیواستفاده می شود، معمولا از نوع پنوماتیک است.
ساختار این دسته شبیه به مفاصل پنوماتیک است با این تفاوت که درون مخزن پیستون به جای هوا از روغن سیلیکون استفاده شده است. استفاده از یک سیال مایع به جای هوا باعث بروز رفتارهای شبیه تر به پای طبیعی می گردد و بر خلاف مفصل پنوماتیک با سرد و گرم شدن هوا زیاد تحت تاثیر قرار نمی گیرد. به علت خاصیت Damping ( بی رمق کردن انرژی ) بیشتر روغن سیلیکون، حرکت مفصل نرمتر ، ثبات آن بیشتر و تطابق آن با حالت های راه رفتن بیشتر است. وزن این مفاصل معمولا زیاد است و قیمت آنها گران. این مفصل برای افراد جوان، اکتیو بسیار مناسب است. به طور خلاصه روغن سیلیکون در برابر نیروی زیاد که مثلا از دویدن یا پریدن بر مفصل وارد می شود یک مقاومت متناسب با نیروی وارد شده ایجاد می نماید و این موضوع باعث می شود تا مفصل هیچگاه به صورت ناگهانی خم نشود.
شکستگی در هر ناحیه ای بدن می تواند رخ دهد. شکستگی پا می تواند در تک تک استخوان های آن از جمله استخوان مچ پا، کف پا، انگشتان و بندانگشتان رخ دهد. تقریبا یک چهارم کل استخوان های بدن در پا هستند. این استخوان ها هم امکان تحمل وزن و سر پا ایستادن فرد و هم حرکت او را فراهم می کنند. شکستن (شکستگی) یکی از استخوان های جلوی پا (متاتارس) یا یکی از استخوان های انگشتان پا (فالانکس) اغلب دردناک است ولی به ندرت باعث ناتوانی فرد می شود. بیشتر اوقات این آسیب دیدگی ها بدون درمان از طریق عمل جراحی شفا می یابند و با آتل بندی و بریس و گچ گیری حمایت می شوند تا بهبودی و طول درمان کامل شود. اگر این شکستگی ها جدی گرفته نشوند، می توانند باعث جوش نخوردن استخوان و طولانی شدن طول دوره ی درمان شود. در واقع علت جوش نخوردن شکستگی ها عدم رسیدگی به آنهاست.

شکستگی استرس اغلب در استخوان های جلوی پا که از انگشتان پا تا وسط پا گسترده شده اند اتفاق می افتد. شکستگی های استرس به مانند ترک های ریزی در سطح استخوان هستند و می توانند با افزایش ناگهانی تمرینات (مانند دو یا پیاده روی به مسافت یا زمان طولانی تر)، تکنیک های نامناسب تمرین یا تغییر سطوح تمرین اتفاق بیفتند. بیشتر دیگر انواع شکستگی ها در سراسر استخوان امتداد می یابند و ممکن است ثابت باشند ( هیچ تغییری در هم ترازی استخوان بوجود نیاید) یا همراه با جابجا شدن باشند (دو انتهای استخوان دیگر در یک راستا نباشند). این شکستگی ها معمولا ناشی از تروما/ ضربه مانند انداختن جسمی سنگین روی پا یا ناشی از پیچیدن پا هستند. اگر استخوان شکسته از پوست بیرون نزند به آن شکستگی بسته می گویند.
چند نوع شکستگی برای قسمتی از استخوان جلوی پا که در مجاورت انگشت کوچک پا (متاتارس پنجم) است اتفاق می افتد. ممکن است در رقصندگان باله این استخوان در دو حالت بشکند یکی هنگام اشتباه گام برداشتن و دیگری افتادن در هنگامی که در وضعیت روی نوک پنجه پا هستند. ممکن است با پیچ خوردن مچ پا تاندونی که به این استخوان متصل است پاره شود و تکه ای کوچک از استخوان هم با آن کشیده شده جدا شود. آسیب دیدگی جدی تری که می تواند برای همین ناحیه بوجود آید شکستگی جونز است که نزدیک به مرکز استخوان بوجود می آید و خونرسانی به این ناحیه را مختل می کند. ممکن است خوب شدن این آسیب دیدگی بیشتر طول بکشد یا مستلزم عمل جراحی باشد.
درد، تورم (ورم) و گاهی کبودی شایع ترین نشانه های شکستگی پا هستند. اگر انگشت (بند انگشت) پای فردی شکسته باشد، ممکن است وی قادر به راه رفتن باشد ولی معمولا راه رفتن درد را بدتر می کند. اگر درد، تورم و رنگ رفتگی برای بیشتر از دو سه روز ادامه یابد یا اگر درد در راه رفتن اختلال ایجاد کند، مشکلی جدی می تواند وجود داشته باشد و فرد باید هر چه زودتر به پزشک مراجعه کند. اگر فرد درمان خود را به تاخیر بیندازد، ممکن است به درد مزمن پا و آرتروز مبتلا شود. همچنین ممکن است طریقه راه رفتن (گام برداشتن) فرد تغییر کند که این می تواند منجر به تشکیل پینه های دردناک در کف پا یا آسیب دیدگی های دیگر شود.
پزشک پای بیمار را معاینه خواهد کرد تا ناحیه مرکزی دچار حساسیت به درد را بیابد و پای آسیب دیده را با پای سالم مقایسه کند. بیمار باید به پزشک بگوید که درد از کی شروع شده ، در آن زمان چه می کرده و اینکه آیا هیچ آسیبی به پا وارد شده است. آزمایش های اشعه ایکس بیشتر شکستگی ها را نشان می دهند، هرچند ممکن است گهگاهی برای تشخیص شکستگی های استرس به اسکن استخوان نیاز باشد. معمولا پزشک بدون عمل جراحی قادر به تراز کردن مجدد استخوان خواهد بود، هرچند در شکستگی های شدید ممکن است برای نگاه داشتن استخوان در جای خود درهنگام بهبودی به پین یا پیچ نیاز باشد.
اگر فکر می کنید یکی از استخوان های پا یا انگشتان پایتان (یا حتی بند انگشت پایتان) شکسته است، هر چه زودتر به پزشک مراجعه کنید. تا زمانی که نوبت مراجعه به پزشک فرا رسد، وزنتان را روی پایتان نگذارید و برای کاهش تورم از یخ استفاده کنید. از یک بسته یخ استفاده کنید یا آن را در حوله ای بپیچید به طوری که در تماس مستقیم با پوست قرار نگیرد. هر بار بیشتر از ۲۰ دقیقه از یخ استفاده نکنید. یک داروی مسکن مانند آسپرین یا ایبوپروفن مصرف کنید تا به تسکین درد کمک کنید. کفش گشادتر و با پاشنه سفت تر بپوشید.
استراحت درمان اولیه شکستگی های استرس پا می باشد. به مدت سه تا چهار هفته از فعالیتی که باعث شروع آسیب دیدگی شده است یا هر فعالیت دیگری که باعث ایجاد درد در محل شکستگی می شود دوری کنید و فعالیت دیگری مانند شنا کردن را که باعث وارد آمدن فشار کمتری به پا می شود جایگزین فعالیت قبلی کنید. به تدریج قادر خواهید بود به فعالیت های خود بازگردید. ممکن است پزشک یا مربی ورزشی قادر باشند به فرد کمک کنند تا خطاهای تمرین که باعث ایجاد مشکل اولیه شده اند را پیدا کند و بدین ترتیب از تکرار مجدد آن مشکل اجتناب کند.
در شکستگی همراه با جابجا شدگی باید دو انتهای استخوان در قسمت شکسته دوباره تراز شوند و تا زمان بهبودی استخوان بی حرکت نگاه داشته شود. اگر یکی از انگشتان پایتان شکسته باشد، پزشک انگشت شکسته را به انگشت مجاور آن می بندد ودرعین حال بین دو انگشت یک لایه گاز پانسمان می گذارد تا رطوبت را جذب کند تا انگشت شکسته جوش بخورد. باید گاز پانسمان و نوار باند پیچی را مکررا و هر گاه نیاز باشد عوض کرد. در صورتی که تورم افزایش یابد، انگشتان پا رنگ پریده به نظر برسند یا در آن ها احساس بی حسی کنید باندپیچی را باز یا عوض کنید. اگر دچار دیابت یا نوروپاتی محیطی (بی حسی انگشتان) هستید، انگشتان را به هم نبندید. ممکن است به مدت دو تا سه هفته به پوشیدن کفش طبی سفت و محکم و تخت نیاز داشته باشید.
اگر یکی از استخوان های جلوی پایتان شکسته است، ممکن است مجبور باشید تا ساق پایتان را گچ بگیرید، بریس یا کفش طبی سفت و محکم و تخت بپوشید. بهبود استخوان می تواند بسته به محل و میزان آسیب دیدگی شش تا هشت هفته طول بکشد. بعد از یک هفته یا کمی بیشتر یا کمتر، ممکن است پزشک به یک سری دیگر از آزمایش های اشعه ایکس نیاز داشته باشد تا مطمئن شود که استخوان ها به درستی تراز باقی مانده اند و به درستی جوش می خورند یا خیر. با فروکش کردن علائم بیماری می توانید مقداری از وزن خود را روی پایتان بگذارید ولی اگر درد بازگشت این کار را متوقف کنید.
برای درمان شکستگی های انگشتان پا یا جلوی پا به ندرت به عمل جراحی نیاز است. با این وجود، هنگامی هم که عمل جراحی ضرورت می یابد میزان موفقیت آن بالاست.
پاها در عین حال که راه رفتن و حرکت کردن را ممکن می کنند، می توانند دچار شکستگی شوند. این شکستگی در کف پا، مچ پا، و حتی تک تک بند انگشتان پا می تواند رخ دهد که باعث ایجاد درد شدید می شود. با استفاده از آتل های مخصوص و نیز گچ گرفتن پا می توان تا حد زیادی به طول درمان سرعت داد و روند بهبود را تسریع بخشید.
پروتز به عضو مصنوعی اطلاق میشود که جایگزین اندام از دست رفته فرد می گردد تا عملکرد های طبیعی فرد را به میزان مقتضی فراهم کند. پروتز ها بر اساس ارزیابی انجام شده بر روی سطوح مختلف قطع عضو و شرایط قسمت باقی مانده عضو قطع شده( استمپ) تهیه می گردند.